నా బ్లాగ్ వీక్షిస్తున్న సహోదర/సహోదరీలు అందరికీ శుభోదయం.
ఒక చిన్న పిల్లవాడు ప్రత్యేక వైద్య అవసరాల కారణంగా పాఠశాల నుండి దూరమైనపుడు, అతను ఎప్పుడైనా ప్రపంచంలోని ప్రముఖ బి-స్కూళ్లలో ఒకటైన ఇండియన్ స్కూల్ ఆఫ్ బిజినెస్ నుండి పట్టభద్రుడవుతాడని అనుకుంటాడా? అతను తన ఇంట్లో తిరగడం కష్టంగా అనిపించి, మెట్లకు భయపడినప్పుడు, అతను ఒంటరిగా కొత్త దేశానికి వెళ్లాలని కలలు కంటాడా? జీవితం అదే అబ్బాయిని వీల్చైర్కు పరిమితం చేసినప్పుడు, అతను ఎప్పుడైనా 14,000 అడుగుల నుండి స్కైడైవింగ్ గురించి ఆలోచించగలడా? అతని కలలు అతని హృదయంలోని చీకటి మూలలో పాతిపెట్టబడి ఉంటాయా? లేదా వాటిని నెరవేర్చుకోవడానికి ధైర్యం చేస్తాడా? ఇది సాయి ప్రసాద్ విశ్వనాథన్ గారి జీవిత కధ. పదండి అసలు కధనంలోకి వెళ్దాం.
వైకల్యం గురించి అందరిలో లోతుగా పాతుకుపోయిన మూసధోరణులను, అపోహలను సాయి తుడిచిపెట్టడమే కాకుండా, ఏది జరిగినా ప్రతీ వ్యక్తి తాను తీసుకునే ఎంపికలను బట్టి తన విధికి యజమాని లేదా బానిస కావచ్చు అని కూడా ఆయన నిరూపించారు. మార్పును సృష్టించే వ్యక్తి, అనేక ప్రతిష్టాత్మక అవార్డులు మరియు గౌరవాలను అందుకున్న వ్యక్తి సాయి ప్రసాద్ విశ్వనాథన్. SBI పూర్వ విద్యార్థి, సాయి ప్రసాద్ యొక్క అజేయ స్ఫూర్తి మరియు ఆత్మవిశ్వాసం మొత్తం ప్రపంచం యొక్క ఊహలను ఆకర్షించాయి. సాయి చీకటిలో ఒక జ్యోతిగా నిలిచారు. కాలం ఎంత కఠినంగా ఉన్నా సాయి ఓటమిని అంగీకరించడానికి నిరాకరిస్తారు. 'సహస్ర' ఫౌండేషన్ ద్వారా అతను తనలాంటి అనేక మంది జీవితాలను తాకాలని కోరుకున్నారు.
సాయి ప్రసాద్ విశ్వనాథన్ 1984లో తమిళనాడులో జన్మించారు. అతని వెన్నుపాములో అసాధారణ పెరుగుదల కారణంగా, సాయికి కేవలం పదమూడు సంవత్సరాల వయసులో శస్త్రచికిత్స చేయవలసివచ్చింది. వైద్యుల నిర్లక్ష్యం కారణంగా, ఈ శస్త్రచికిత్స సమయంలో అతని శరీరంలోని దిగువ భాగం పనిచేయకుండా పోయింది. అతడు జీవితాంతం వీల్చైర్లోనే ఉండిపోయారు. కానీ ఏమి జరిగినా, సాయి తల్లిదండ్రులు తమ బిడ్డను ఇతర తల్లిదండ్రులు పెంచే విధంగా పెంచాలని నిశ్చయించుకున్నారు. సమాజం యొక్క వైఖరితో బాధపడకూడదని, ఏదేమైనా సాయిని అంత ప్రతికూలతకు గురిచేయడం వల్ల ఏ సమస్యా పరిష్కారం కాదు కానీ మరింత నిరాశకు దారితీస్తుందని వారు హైదరాబాద్కు వెళ్లాలని గట్టిగా నిర్ణయించుకుని, వారెవరో ఎవరికీ తెలియని మరియు సానుభూతి, జాలితో వ్యవహరించాల్సిన అవసరం లేని కొత్త ప్రదేశం చేరుకున్నారు.
కొత్త నగరంలో అపరిచితుల మధ్య ఆ కుటుంబం ఒక వికలాంగ బిడ్డతో జీవితాన్ని కొత్తగా ప్రారంభించింది. కానీ మొదటి రోజు నుండే సాయి తండ్రి తనను ఇబ్బందులకు గురిచేసే వ్యక్తుల నీడ నుండి అతనిని దూరంగా ఉంచాలనుకున్నారు. అయితే సాయి అరోగ్య పరిస్థితి క్రమంగా క్షీణిస్తూ వచ్చింది. అతని తల్లిదండ్రులు అతన్ని పాఠశాలలో చేర్పించినప్పటికీ, సాయి పరిస్థితి మరింత దిగజారింది. అతను వాష్రూమ్కు వెళ్లడం కూడా కష్టమయ్యేది. తరచుగా అతని మూత్రాశయం మరియు ప్రేగు కదలికలను నియంత్రించలేకపోయేవాడు. తరగతిలో ఇన్ఫెక్షన్ వ్యాప్తి చెందే అవకాశం ఉందని ఇతర పిల్లల తల్లిదండ్రులు ఆందోళన చెంది స్కూల్ యాజమాన్యానికి ఫిర్యాదులు చేసేవారు. సాయి విద్యాపరంగా తెలివైన పిల్లవాడు, కాబట్టి పాఠశాల ఆ తెలివైన అబ్బాయిని తమ పాఠశాలలోనే ఉంచుకోవాలని కోరుకుంది. కానీ పాఠశాల అధికారులు ఇతర తల్లిదండ్రుల నుండి వ్యతిరేకత వస్తుందని భయపడినప్పుడు చివరికి వారు సాయి తల్లిదండ్రులను అతన్ని వేరే పాఠశాలకు మార్చమని కోరారు. తరువాతి మూడు సంవత్సరాలలో సాయి మూడు పాఠశాలలు మారాడు. అతను కొత్త పాఠశాలలో అడ్మిషన్ పొందిన ప్రతిసారీ, కొత్త వాతావరణానికి మరియు అతని చుట్టూ ఉన్న కొత్త వ్యక్తులకు అలవాటు పడటానికి అతనికి సమయం పట్టేది. కానీ పాఠశాలలో చేరిన కొద్ది రోజులలోనే ఇతర తల్లిదండ్రులు చేసే ఫిర్యాదుల కారణంగా ప్రతీ సంవత్సరం చివరి నాటికి పాఠశాల సాయిని విద్యార్థుల జాబితా నుండి తొలగిస్తుండేది.
ఆ సంవత్సరాలన్నిటిలో కుటుంబ మద్దతు చాలా ముఖ్యమైనది. పాఠశాలలు మారడం, కొత్త వాతావరణాలకు అనుగుణంగా ఉండటం మధ్య ఆ పిల్లవాడికి స్థిరంగా ఉండేది అతని తల్లిదండ్రుల అపారమైన మరియు నిస్వార్థ ప్రేమ మాత్రమే. పాఠశాలలో ఏమి జరిగినా, ఇంట్లోని సాయి తల్లిదండ్రులు అతనిలో ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నింపుతూ, అందరికంటే అతడు తక్కువ అని భావన రాకుండా చూసుకునేవారు. సాయి తండ్రి అతనికి చదువు, దినచర్యలను ప్లాన్ చేసి అతనికి ప్రేరణాత్మక కథలను చదివి వినిపిస్తూ సాయిని బిజీగా ఉంచేవారు. ఇంటి పనులన్నిటి మధ్య, అతని తల్లి ప్రతిరోజూ అతన్ని పాఠశాలకు తీసుకువెళ్లి అతని రోజువారీ కార్యకలాపాలకు సహాయం చేసేది. అతని తల్లిదండ్రుల నిస్వార్థ ప్రేమ మరియు నిబద్ధత లేకుంటే, సాయి ఈ రోజు ఉన్నత స్థితిలో ఉండేవారు కాదు.
తెలియని విషయాలకు భయపడి తమ పిల్లలను ఇళ్లకే పరిమితం చేసే చాలా మంది తల్లిదండ్రులను నేను చూశాను. ఇలా చేయడం ద్వారా, వారు తమ బిడ్డకు అన్యాయం చేయడమే కాకుండా, వికలాంగులకు తగినంత సామర్థ్యం లేదనే తప్పుడు నమ్మకాలను కూడా బలోపేతం చేస్తున్నారు. కానీ, సాయిని ఇంత అసాధారణమైన ప్రేమతో మరియు ధైర్యంగా పెంచడం ద్వారా, సాయి తల్లిదండ్రులు ప్రస్తుత సమాజం వారిని అనుసరించడానికి ఒక గొప్ప ఉదాహరణగా నిలిచారు.
తాను విజయం సాధించాలంటే, తాను చదువులో మెరుగ్గా రాణిస్తే అది తనకు మిగతా అన్నిటికీ పరిహారం చెల్లించడానికి సహాయపడుతుంది అని సాయి గ్రహించాడు. అప్పటి నుండి, సాయి తన తరగతిలో ఏటేటా అగ్రస్థానంలో నిలిచాడు. ఈ విజయం అతని పట్ల పాఠశాల వైఖరిని మార్చడమే కాకుండా టాపర్ అయిన విద్యార్థిని వదులుకోవడానికి పాఠశాల యాజమాన్యం ఇష్టపడలేదు. ఇకపై సాయి పాఠశాలలను మార్చాల్సిన అవసరం లేదు. ప్రపంచం తన గురించి ఏమనుకుంటుందో పట్టించుకోకూడదని సాయి కూడా నిర్ణయించుకున్నాడు. అతను తరగతిలో విడిగా కూర్చుని తన పుస్తకాలు మరియు చదువులపై మాత్రమే దృష్టి పెట్టడం ప్రారంభించాడు. సాయి అద్భుతమైన గ్రేడ్లు పొందడం ప్రారంభించగానే, ఇతర విద్యార్థులు అతనితో స్నేహం చేయడం ప్రారంభించారు. మొదటిసారిగా, అతని బ్యాచ్మేట్స్ అతని వైకల్యం కంటే అతని సామర్థ్యాన్ని గుర్తించడం ప్రారంభించారు. మొదటిసారిగా ప్రజలు అతన్ని గమనించడం ప్రారంభించారు మరియు మొదటిసారిగా సానుభూతి గౌరవంగా మారింది.
సాయి యొక్క పరిస్థితులు చక్కదిద్దుకుంటున్న సమయములో మరొక ప్రమాదం అతని జీవితాన్ని మరింత దిగజార్చింది. అతను ఒక ఇనుప మేకును తొక్కగా అది అతని ఎడమ పాదంలోకి దూసుకుపోయింది. కానీ అతనికి పాదంలో ఎటువంటి చలనం లేకపోవడంతో, అతనికి ఎటువంటి నొప్పి అనిపించలేదు సరి కదా అతనికి తెలియకుండానే పాఠశాలలో రోజంతా గడిపాడు. అతను ఇంటికి వచ్చినప్పుడు అతని తల్లి రక్తం మరియు మేకును గమనించి వెంటనే అతన్ని సమీపంలోని వైద్యుడి వద్దకు తీసుకెళ్లింది. మేకును తొలగించారు కానీ సెప్టిక్ గాయం అతన్ని మరింత వికలాంగుడిని చేసింది. అతని గాయం మానడానికి చాలా సమయం పడుతుందని వైద్యులు చెప్పారు. ఎన్ని మందులు వాడినా ప్రయోజనం లేదు. సాయి పాదం మొత్తం ఇన్ఫెక్షన్కు గురై అతని శరీరం అంతటా వ్యాపించింది. సాయికి పునరావృత జ్వరం(ఆరు నెలల్లో మూడు లేదా అంతకంటే ఎక్కువ సార్లు జ్వరం రావడం) వచ్చి అతడు పూర్తిగా వీల్చైర్కు పరిమితి అవ్వాలని వైద్యులు నిర్ధారించారు. అప్పటి వరకు, సాయి నడవగలిగేవాడు, కానీ ఈ ప్రమాదం సాయిని జీవితాంతం పూర్తిగా అంగవైకల్యానికి గురిచేసింది. అయినప్పటికీ ఓటమిని అంగీకరించడానికి నిరాకరించడమే గాక అతడు ప్రతీ క్లిష్ట పరిస్థితిని మరింత దృఢంగా ఎదుర్కోవాడానికి అతని మనస్సు అతన్ని సిద్దం చేసింది.
సాయి ఉన్నత పాఠశాలలో తన అద్భుతమైన విద్యా ప్రదర్శనకు ఆంధ్రప్రదేశ్ ముఖ్యమంత్రి నుండి ప్రతిభా స్కాలర్షిప్ మరియు బంగారు పతకాన్ని అందుకున్నాడు. 2002 సంవత్సరంలో, సాయి చైతన్య భారతి ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ టెక్నాలజీలో ఎలక్ట్రికల్ ఇంజనీరింగ్లో చేరాడు. కళాశాల అతని ఇంటి నుండి కేవలం ఐదు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్నప్పటికీ, సాయి ప్రయాణం చేయడం అంత సులభం కాదు. అతని తల్లి ప్రతిరోజూ అతన్ని కళాశాలకు తీసుకెళ్లి ఇంటికి తిరిగి వచ్చేది. కానీ ఇంట్లో ప్రతిదీ కూడా ఆమె చూసుకోవాల్సి రావడంతో ఆమెకు అలా చేయడం కష్టతరం అయ్యేది. అప్పుడే సాయి స్కూటర్ నడపడం నేర్చుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఇది అతనికి మొదటి స్వేచ్ఛను రుచి చూపించింది. సాయి విద్యా ప్రతిభ కొనసాగింది మరియు అతను ప్రతీ పరీక్షలోనూ అగ్రస్థానంలో నిలిచాడు. మద్దతు ఇచ్చే వాతావరణంతో, సాయి తనకు ఆకాశమే హద్దు అని భావించడం ప్రారంభించాడు. ఇంజనీరింగ్ పూర్తయిన తర్వాత, మహారత్న PSU అయిన నేషనల్ థర్మల్ పవర్ కార్పొరేషన్ (NTPC)లో చేరాలని అతను కలలు కన్నాడు. కానీ జీవిత ప్రయాణం అతనికి ఎప్పుడూ సులభం కాలేదు.
NTPCకి ఒక పారిశ్రామిక పర్యటన సందర్భంగా సాయి తన భవిష్యత్తు కష్టతరంగా మారబోతోందనే వాస్తవాన్ని మొదటిసారి ఎదుర్కొన్నాడు. వైకల్యం ఉన్న వ్యక్తికి NTPC ప్లాంట్ అస్సలు అందుబాటులో ఉండదు. గ్రాడ్యుయేషన్ పూర్తి చేయాలని అతను కలలు కన్న కంపెనీ ఇప్పుడు సుదూర కలగా మారింది. అతనికి అన్ని అర్హతలు మరియు సామర్థ్యాలు ఉన్నప్పటికీ, ఒక రోజు కూడా తిరగడం కష్టంగా ఉండే అతని జీవితం గుర్తు చేసుకొని అతను అక్కడ ఎలా పని చేయగలడని ఆలోచిస్తున్నాడు? అతను ఏదో ఒక విధంగా నిర్వహించగలిగినప్పటికీ, అతని విద్యా పనితీరు ఎంత అద్భుతంగా ఉన్నప్పటికీ, వారు అతన్ని ఉద్యోగం కోసం పరిగణిస్తారా? ఆ సమయంలో, అతని భవిష్యత్తు అనిశ్చితంగా అనిపించింది. మొదటిసారిగా, సాయి తన ప్రతిభ ఉన్నప్పటికీ తనకు తగిన ఉద్యోగం దొరకకపోవచ్చని భయపడ్డాడు. అతను తన కెరీర్ ప్రణాళికలు మరియు కలల కంపెనీలన్నింటినీ మరచిపోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. బదులుగా, క్యాంపస్ ప్లేస్మెంట్ల కోసం వచ్చే ప్రతీ కంపెనీకి దరఖాస్తు చేసుకున్నాడు. ప్రతీ ఒక్కరిలాగే, అతను కూడా తన కుటుంబానికి పోషించే వ్యక్తి కావాలని కలలు కన్నాడు. అందువలన, ఉద్యోగం పొందడం ఒక ఎంపిక కంటే తప్పనిసరి విషయంగా అతను భావించాడు.
సాయి కళాశాల అధికారులతో తన భయాలను చర్చించాడు. నిష్పాక్షికంగా ఇంటర్వ్యూ చేయించుకోవాలని, తన వైకల్యాన్ని బయటపెట్టాలని అతను కోరుకున్నాడు. కాలేజీ అతని పరిస్థితిని అర్థం చేసుకుంది మరియు ఇన్ఫోసిస్ కంపెనీ రిక్రూట్మెంట్ కోసం క్యాంపస్కు వచ్చినప్పుడు, కాలేజీ ప్లేస్మెంట్ కమిటీ ఉద్దేశపూర్వకంగా సాయి ఇంటర్వ్యూను భోజనం తర్వాత ఏర్పాటు చేసింది. ఇంటర్వ్యూ చేసేవారు భోజనానికి బయటకు వెళ్ళినప్పుడు, సాయిని ఇంటర్వ్యూ గదిలోకి దొంగచాటుగా తీసుకెళ్లారు, తద్వారా వారు లోపలికి రాకముందే అతన్ని కూర్చోబెట్టారు. ఇంటర్వ్యూ ముగిసే వరకు సాయి యొక్క వైకల్యాన్ని వారు చూడలేదు. అతను గది నుండి బయటకు వెళ్ళడానికి తిరిగాడు. అప్పటికే సాయి ఇంటర్వ్యూ చేసేవారిపై అద్భుతమైన ముద్ర వేసుకొని ఉద్యోగమునకు ఎంపికయ్యాడు. ఇన్ఫోసిస్లో కొత్తగా చేరిన వారు తమ మైసూర్ క్యాంపస్లో ఇండక్షన్ శిక్షణ పొందుతున్నారు. అతని తల్లిదండ్రులు అతన్ని హైదరాబాద్ దాటి పంపించడానికి భయపడ్డారు. ఇన్ఫోసిస్కు అనేకసార్లు అభ్యర్థనలు వచ్చినప్పటికీ, అతనికి మైసూర్ శిక్షణ నుండి మినహాయింపు ఇవ్వడానికి కంపెనీ అంగీకరించలేదు. బదులుగా, అతని బసను సౌకర్యవంతంగా చేయడానికి ఉత్తమమైన మౌలిక సదుపాయాలను అతనికి ఏర్పాటు చేస్తామని కంపెనీ హామీ ఇచ్చింది. సాయి తల్లిదండ్రులు సందేహముతో తృణీకరించారు. అయితే సాయి తనకు ఉన్న ఏకైక ఉద్యోగ అవకాశాన్ని వదులుకోవడానికి ఇష్టపడకపోవడాన్ని చూసి, సాయిని మైసూర్ క్యాంపస్కు తల్లితండ్రులు చేర్చారు. సాయి అక్కడికి చేరుకున్న తర్వాత అతని సందేహాలన్నీ తీరిపోయాయి అతని జీవితంలో ఇన్ఫోసిస్ అతిపెద్ద మలుపుగా మారింది.
ఇన్ఫోసిస్ క్యాంపస్ నిజానికి అతనికి జీవితంలో మొదటిసారిగా స్వాతంత్రం పొందుకున్నట్లుగా చేసింది. ఇన్ఫోసిస్ క్యాంపస్ చాలా సులభంగా, ప్రతీది సాయికి అందుబాటులో ఉండేలా సదుపాయాలను ఏర్పాటు చేసింది. ఇప్పుడు సాయికు క్యాంపస్ మొత్తం తిరగడానికి ఎవరి సహాయం అవసరం లేదు. మౌలిక సదుపాయాలు బాగుంటేనే జీవితం చాలా మెరుగ్గా ఉంటుందని అతడు గ్రహించాడు. ఆ స్థలాన్ని ఎప్పటికీ వదిలి వెళ్లాల్సిన అవసరం లేదని సాయి కోరుకున్నాడు. తన నిఘంటువులో 'యాక్సెసిబిలిటీ' అనే కొత్త పదం చేర్చబడింది. శిక్షణ తర్వాత హైదరాబాద్కు తిరిగి వచ్చిన సాయి, యాక్సెసిబిలిటీ గురించి మరింత పరిశోధన చేయడం ప్రారంభించాడు. విదేశాల్లో మౌలిక సదుపాయాలు అనేక మంది వికలాంగులు గౌరవంగా మరియు స్వతంత్రంగా జీవించడానికి ఎలా సహాయపడ్డాయో అప్పుడే అతను మొదట తెలుసుకున్నాడు. దాని గురించిన అవగాహన అతనిలో విదేశాలకు వెళ్లాలనే కోరికను నాటింది. ఇన్ఫోసిస్ తనను ఏ పనిపైనా విదేశాలకు పంపదని సాయి భావించాడు. అందువల్ల అతను విదేశాలకు వెళ్లడానికి ఏకైక ఎంపిక అతను మరింత చదువుకోవడానికి వెళ్తేనే. ఇంజనీరింగ్లో మాస్టర్స్ కోసం సాయి వివిధ విశ్వవిద్యాలయాలకు దరఖాస్తు చేసుకున్నాడు. విస్కాన్సిన్ విశ్వవిద్యాలయంలో చేరడానికి పరిశోధన స్కాలర్షిప్ పొందాడు.
అతను స్వతంత్రంగా ఉండటం నేర్చుకుంటున్నప్పటికీ, అతని చుట్టూ ఉన్న వ్యక్తులు, ముఖ్యంగా అతని తల్లిదండ్రులు, అతను తన పనులు తాను చేసుకోలేడనీ, తనను తాను నియంత్రించుకోలేడనీ భావిస్తున్నారని అతను గ్రహించలేదు. సరైన మౌలిక సదుపాయాలు తమ బిడ్డ జీవితంలో తెచ్చిన తేడాను వారు చూడలేదు మరియు అందువల్ల వారు సంకోచించారు. సాయికి చాలా కౌన్సెలింగ్ సెషన్లు పట్టాయి, అక్కడ అతను తన తల్లిదండ్రులను విశ్వవిద్యాలయ మండలితో మాట్లాడేలా చేశాడు. చివరికి వారిని ఒప్పించడానికి ఇంటర్నెట్ ద్వారా విదేశాలలో ఉన్న సౌకర్యాలను వారికి చూపించాడు. తన కుటుంబానికి దూరంగా, ప్రపంచంలోనే అత్యంత చలికాలం ఉన్న దేశంలో సాయి బ్రతికి బయటపడటమే కాదు, జీవితంలో అభివృద్ధి చెందాడు. విమానాశ్రయం నుండి ప్రభుత్వ బస్సుల వరకు, తరగతి గదుల నుండి తన హాస్టల్ వరకు అన్ని ప్రదేశాలలో వికలాంగుల అవసరాలు దృష్టిలో ఉంచుకున్నాయని అతను కనుగొన్నాడు.
భారతదేశంలో, వికలాంగులకు సహాయం చేయడానికి బదులుగా, వారి గత జీవితంలోని పాపాలు మరియు 'కర్మల' వల్ల వారికి ఇట్టి పరిస్థితి ఏర్పడిందని చెప్పడం నన్ను కలవరపెట్టింది. మెరుగైన సౌకర్యాల ద్వారా వారి జీవితాల నాణ్యతను ఎలా మార్చవచ్చో కూడా తెలియని నాలాంటి వ్యక్తులు భారతదేశంలో ఉన్నారని అతడు తలంచి వికలాంగులకు అనుకూలమైన మౌలిక సదుపాయాల ప్రాముఖ్యత గురించి అవగాహన కల్పించాలని సాయి కోరుకున్నాడు. అతను USలోని మౌలిక సదుపాయాలను ప్రదర్శించే వీడియోలను సృష్టించాడు. కానీ అవి పెద్దగా దృష్టిని ఆకర్షించలేదు. అప్పుడే అతను ప్రపంచం కూర్చుని గమనించేలా చేసేది ఏదైనా భిన్నంగా చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. 2008లో, సాయి ఆకాశంలోకి వెళ్లి 14,000 నుండి స్కైడైవ్ చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. "నేను భయాందోళనకు గురయ్యాను మరియు తీవ్రమైన వాతావరణ పరిస్థితులను నేను నిర్వహించగలనా అని ఆశ్చర్యపోయాను. కానీ జీవితాన్ని ఆస్వాదించాలనే సంకల్పం నన్ను ఉత్సాహంగా ముందుకు తీసుకెళ్లింది." అని ఒక ఇంటర్వ్యూలో అయన చెప్పారు. సాధారణ ప్రజలు కూడా ప్రయత్నించడానికి వెనుకాడే ఒక ఘనత స్కైడైవ్. సాయికి, సవాలు టేకాఫ్ చేయడంలో కాదు, ల్యాండింగ్లో ఉంది. సాయి తన కాళ్లపై ఎలా దిగగలడు? అతని కాళ్లు కట్టివేయబడాలి మరియు ఏదైనా ప్రమాదాన్ని నివారించడానికి తగినంత కుషనింగ్తో అతను తన వీపుపై దిగవలసి ఉంటుంది. ఇలాంటి సాహసం చేయడం కంటే చెప్పడం సులభం కానీ సాయి రిస్క్ తీసుకోవడం అతనికి అది విలువైనదేనా? అతను విఫలమైతే? సరైన అవకాశం మరియు మద్దతు లభిస్తే, బస్సు ఎక్కడం, మెట్లు ఎక్కడం లేదా మద్దతు పొందడం ఒక సవాలుగా ఉన్న పిల్లవాడు కూడా అద్భుతాలు చేయగలడని సాయి నిరూపించాడు.
ఈసారి, అతని స్వరం గుర్తించబడింది. 14,000 అడుగుల నుండి స్కైడైవ్ చేసిన మొదటి వికలాంగ భారతీయుడు కావడంతో, సాయి పేరు లిమ్కా బుక్ ఆఫ్ రికార్డ్స్లో నమోదు చేయబడింది. సరైన మౌలిక సదుపాయాలు కల్పిస్తే, వికలాంగుడు సాహసించలేని అజ్ఞాత ప్రాంతాలు లేవని ప్రజలు గ్రహించారు. చెన్నైలోని ఎబిలిటీ ఫౌండేషన్ అతని అసాధారణ విజయానికి గౌరవ సూచకంగా అతన్ని భారతదేశానికి పిలిచింది. భారతీయ వార్తాపత్రికలు అతని సాహసోపేతమైన ఘనతను విస్తృతంగా ప్రచురించాయి. సాయి లక్ష్యం నెరవేరింది. కానీ అదే అతని జీవితంలో తదుపరి దశకు నాంది పలికింది.
సెవిన్కేర్ అవార్డు ప్రదానోత్సవంలో జరిగిన ప్రసంగంలో, సాయి చాలా మంది MBA గ్రాడ్యుయేట్లను కలుసుకున్నాడు మరియు స్వదేశంలో అవకాశాల గురించి చర్చించాడు. ఈ సమావేశం అతన్ని భారతదేశానికి తిరిగి రావాలని మరియు తన దేశ వృద్ధికి తోడ్పడాలని ఒప్పించింది. అతను ప్రధాన PGP ప్రోగ్రామ్ కోసం ఇండియన్ స్కూల్ ఆఫ్ బిజినెస్కు దరఖాస్తు చేసుకున్నాడు. ISB యొక్క PGP ప్రోగ్రామ్కు అవసరమైన కనీస అనుభవం రెండు సంవత్సరాలు. కానీ సాయికి కేవలం ఒక సంవత్సరం అనుభవం మాత్రమే ఉంది. అతను అడ్మిషన్ కౌన్సిల్తో మాట్లాడినప్పుడు, వారు అతని ప్రొఫైల్ను అంచనా వేసి, అతని కేసును మినహాయింపుగా పరిగణించాలని నిర్ణయించుకున్నారు. అతని ఇంటర్వ్యూ తర్వాత, అతని దరఖాస్తు ఆమోదించబడింది. సాయి ఏప్రిల్ 2010లో ISBలో చేరారు.
"ఒక విద్యార్థిగా భారతదేశంలోని అత్యంత ప్రతిష్టాత్మకమైన సంస్థలలో ఒకదాని ద్వారాలలోకి ప్రవేశించడం నాకు గర్వకారణమైన క్షణం" అని అతడు ఒక ఇంటర్వ్యూలో చెప్పాడు.
.jpg)
తన చదువు సమయంలో, సాయిని తన పాఠశాల విద్యార్థులతో తన అనుభవాన్ని పంచుకోవడానికి మరియు పెద్ద కలలు కనేలా ప్రేరేపించడానికి ఆహ్వానించింది. సాయి తన జూనియర్లలో ఎంత ప్రాచుర్యం పొందాడంటే, హాజరయ్యే వారి సంఖ్యను పరిమితం చేయడానికి చివరికి ₹100 నామమాత్రపు రుసుము వసూలు చేయాల్సి వచ్చింది. సేకరించిన డబ్బును పాఠశాల అవసరమైన వారికి మొదటి పూర్వ విద్యార్థుల స్కాలర్షిప్ను ఏర్పాటు చేయడానికి ఉపయోగించింది. అప్పుడే సాయి దీనిని పూర్తి స్థాయి సామాజిక వెంచర్గా మార్చాలని అనుకున్నాడు. సామాజిక న్యాయ మంత్రిత్వ శాఖలో కన్సల్టెంట్గా ఉన్న ISBలోని తన ప్రొఫెసర్లలో ఒకరితో ఈ ఎంపిక యొక్క స్కేలబిలిటీ గురించి ఆయన చర్చించారు. ఉన్నత విద్యను గూర్చిన అవగాహన లేని గ్రామీణ విభాగానికి ఈ వర్క్షాప్ను విస్తరించాలని ప్రొఫెసర్ సాయికి సలహా ఇచ్చారు. ఈ వెంచర్కు సహస్ర ఫౌండేషన్ అని పేరు పెట్టి కొత్తగా ప్రారంభించడం జరిగింది.
సహస్ర ప్రోగ్రామ్లోని విద్యార్థులు వర్క్షాప్లకు నామమాత్రపు ప్రవేశ రుసుమును చెల్లిస్తారు, ఇక్కడ కెరీర్ ప్లానింగ్ గురించి ఆచరణాత్మక సమాచారంతో పాటు, సాయి అనేక ప్రేరణాత్మక కథలు మరియు నాయకత్వ ఉదాహరణలను ఉటంకిస్తారు. వివిధ కళాశాల మరియు విశ్వవిద్యాలయ క్యాంపస్లలో 20,000 కంటే ఎక్కువ మంది విద్యార్థులు ఈ కార్యక్రమంలో పాల్గొన్నారు. సహస్ర $100,000 సంపాదించింది. సాయి ఆ డబ్బును పేద విద్యార్థుల స్కాలర్షిప్ల కోసం ఉపయోగించాడు మరియు ఇతరులకు సందేశాన్ని అందించే యువ నాయకుల బృందాన్ని నిర్మించాడు. వర్క్షాప్లు కథ చెప్పే రూపంలో జరుగుతాయి, విజయగాథలపై మాత్రమే కాకుండా వైఫల్యాలు మరియు వాటి నుండి నేర్చుకోవడంపై కూడా దృష్టి పెడతాయి.
నేను CBITలో చేరినప్పుడు, నేను IITలు లేదా ఇతర అగ్రశ్రేణి కళాశాలలకు చేరుకోలేదు కానీ జీవితం అక్కడితో ఆగలేదు. నా వైఫల్యాల గురించి ఆలోచించకుండా, నాకు వచ్చిన ఏ అవకాశాలనైనా ఉత్తమంగా సద్వినియోగం చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాను. నా NTPC కల కథ కూడా అదే, నేను నా వర్క్షాప్ల ద్వారా విద్యార్థులకు ఇలాంటి ఆచరణాత్మక సందేశాలను అందిస్తాను. మేము కథలను సృష్టిస్తాము, అందులోని కేంద్ర పాత్ర ప్రతి ఒక్కరూ ఏదో ఒక విధంగా కనెక్ట్ అయ్యేలా ఉంటుంది అని సాయి తెలియజేశారు. సాయి దేశంలోని పేదలకు మరియు శారీరకంగా వికలాంగులకు ఉపాధిని ప్రోత్సహించడానికి కృషి చేస్తున్నాడు.
"శారీరకంగా వికలాంగులకు ఉపాధిని ప్రోత్సహించాలనుకుంటున్నాను. మీరు గమనించినట్లయితే, వికలాంగులను సులభంగా నియమించుకోగల ప్రదేశాలు చాలా ఉన్నాయి. ఉదాహరణకు, క్రాసింగ్ వద్ద ట్రాఫిక్ పోలీసు ఉద్యోగం అంతా సంజ్ఞా భాష గురించి, అతనికి వేరే ఏ విధంగానూ పెద్దగా కమ్యూనికేషన్ అవసరం లేదు. అయితే, రోజువారీ శబ్దం మరియు డెసిబెల్ స్థాయిలకు గురికావడం వల్ల అతను రక్తపోటు మరియు ఒత్తిడికి గురవుతాడు. ఆ ఉద్యోగంలో మనం చెవిటి వ్యక్తిని నియమించుకోలేమా? నిరంతర శబ్దం వల్ల అతను పెద్దగా బాధపడడు మరియు ఉద్యోగానికి తన వంతు కృషి చేయగలుగుతాడు. అదేవిధంగా, పూర్తిగా డేటా ఎంట్రీ పని చేయాల్సిన అన్ని ఉద్యోగాలలో వినికిడి లేని లేదా వీల్చైర్లకే పరిమితం అయిన వ్యక్తులను మనం నియమించుకోలేమా?” సాయి సంబంధిత ప్రశ్నలను లేవనెత్తి మరియు మనందరి నుండి సమాధానాల కోసం చూస్తున్నారు.
ప్రస్తుతం వికలాంగుల సమాజం పట్ల, ముఖ్యంగా ఉపాధి రంగాలలో సమాజం మరియు కార్పొరేట్ల అవగాహనలను మార్చాలనే సాయి దృష్టిని “ది సొల్యూషన్ రివల్యూషన్” అనే హార్వర్డ్ బిజినెస్ రివ్యూలో ప్రచురించారు. విశ్వవిద్యాలయాలకు మార్గనిర్దేశం చేయడంలో వారి క్యాంపస్ మౌలిక సదుపాయాలను వికలాంగులకు అనుకూలంగా మార్చేందుకు సాయి కొన్ని NGOలతో కూడా పనిచేస్తున్నారు. ISB నుండి గ్రాడ్యుయేషన్ పొందిన రోజున, విశ్వవిద్యాలయం అతనికి వేదిక అందుబాటులో ఉండేలా చేయడానికి అన్ని ప్రయత్నాలు చేసింది. వారు అతన్ని మినహాయించినట్లు ఎప్పుడూ భావించనివ్వలేదు. సాయి అదే లాఠీని ఇతర విశ్వవిద్యాలయాలకు కూడా అందించాలనుకుంటున్నారు.
ఇటీవల, సాయి వాతావరణ మార్పు మరియు పర్యావరణ పరిరక్షణ కోసం కూడా కృషి చేశారు. ఉత్తర-దక్షిణ ధ్రువాలను దాటిన మొదటి వ్యక్తి రాబర్ట్ స్వాన్ అతనిని సంప్రదించాడు. 2041 అంటార్కిటిక్ యూత్ అంబాసిడర్ ప్రోగ్రామ్లో ముప్పై మంది సభ్యులలో సాయి ఒకరిగా ఎంపికయ్యారు. ఈ కార్యక్రమం యువ నాయకులకు అంటార్కిటికాను అన్వేషించడానికి మరియు మారుతున్న పర్యావరణ వ్యవస్థ గురించి ప్రత్యక్ష జ్ఞానాన్ని పొందడానికి అవకాశాన్ని అందిస్తుంది. ఇంకా ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, ఇరవై రోజుల యాత్రలో, ఎనిమిది మంది యువకులు మరియు మహిళలతో కూడిన మొత్తం బృందంలో అతను ఏకైక దివ్యాంగుల వ్యక్తి. 2010లో, సాయి సమాజానికి చేసిన కృషికి హెలెన్ కెల్లర్ రోల్ మోడల్ పర్సన్ ఆఫ్ ది ఇయర్ అవార్డును అందుకున్నాడు. దీని తర్వాత ISB టార్చ్ బేరర్ అవార్డు లభించింది. TEDx వంటి ప్రముఖ వేదికలలో సాయి ప్రసంగాలకు మంచి ఆదరణ లభించింది. భారతదేశంలోని ప్రసిద్ధ టీవీ కార్యక్రమం సత్యమేవ జయతే యొక్క వైకల్య ఎపిసోడ్లో కూడా ఆయన కనిపించారు. ఆమిర్ ఖాన్ హోస్ట్ చేసిన ఈ కార్యక్రమానికి దేశవ్యాప్తంగా అద్భుతమైన స్పందన వచ్చింది. కానీ సాయి జీవితం మరియు సహస్ర ఫౌండేషన్ యొక్క నిజమైన విజయం సరిహద్దులను దాటింది. కాలిఫోర్నియా విశ్వవిద్యాలయం, బర్కిలీ నిర్వహించిన గ్లోబల్ సోషల్ వెంచర్ పోటీకి సమర్పించబడిన టాప్ టెన్ వ్యాపార ప్రణాళికలలో సహస్ర ఫౌండేషన్ ఒకటిగా గుర్తింపు పొందింది. వార్టన్ మరియు కెల్లాగ్ సంయుక్తంగా సహస్ర ఫౌండేషన్ పనిపై ఒక నివేదికను విడుదల చేశారు, ఇది సమాజం యొక్క సమగ్ర వృద్ధికి స్థిరమైన స్కేలబుల్ మోడల్గా ప్రచారం చేసింది.
మైలురాళ్ళు:
- అంటార్కిటికాలో అడుగు పెట్టి నివసించిన మొదటి వైకల్యం ఉన్న భారతీయుడు.
- లిమ్కా బుక్ ఆఫ్ రికార్డ్స్లో కూడా చోటు సంపాదించిన స్కైడైవ్ చేసిన మొదటి భారతీయుడు.
- 2009లో ఆల్ రౌండ్ ఎక్సలెన్స్కు కావిన్కేర్ ఎబిలిటీ అవార్డును గెలుచుకున్నారు.
- భారత హోం మంత్రి చేత 2010లో హెలెన్ కెల్లర్ రోల్ మోడల్ పర్సన్ ఆఫ్ ది ఇయర్ అవార్డును ప్రధానం చేశారు.
అయన ఇటీవల డెలాయిట్లో టెక్నాలజీ రిస్క్ కన్సల్టెంట్గా తన ఉద్యోగాన్ని విడిచిపెట్టి తన వ్యవస్థాపక ప్రయాణాన్ని కొనసాగించారు. అన్నింటికంటే మించి, సాయి ఒక వ్యక్తి ఏమి అధిగమించగలడో ప్రపంచానికి చూపించారు. స్వయంగా కదలలేని వ్యక్తి నుండి విదేశాలలో చదువుకోవడం మరియు స్కైడైవింగ్ వరకు, సహస్ర ఫౌండేషన్ పట్ల అయన ఉత్సాహం మరియు అంకితభావం నిజంగా స్ఫూర్తిదాయకం. సంస్థాగత సంస్థల నుండి వచ్చే చిన్న సంజ్ఞలు వికలాంగులకు సహాయం చేయడంలో చాలా దూరం వెళ్తాయి. దివ్యాంగుల అవసరాల పట్ల ISB చూపే సున్నితత్వానికి ధన్యవాదాలు. ఈ చిన్న విషయాలను అభినందించడమే కాకుండా, తనకు ఎదురైన అడ్డంకులను మరెవరూ ఎదుర్కోకుండా వాటిని అదిగమించడానికి ప్రయత్నించినందుకు సాయి ప్రసాద్ విశ్వనాథన్ గారికి ధన్యవాదాలు.
అయన నాతో పాటు అనేక మంది మనస్సులను కూడా తాకిన వ్యక్తి. అతని ఆలోచనా విధానం చాలా మందిని సాధారణంగా కంటే ఎక్కువగా ఆలోచించేలా ప్రేరేపిస్తుంది. అతని రచనలు, అతని సంకల్పం మరియు సానుకూల వైఖరి వికలాంగుల సమాజానికి ఆశను రేకెత్తిస్తాయి. సాయి ప్రసాద్ విశ్వనాథన్ గారికి జీవితంలో ఒక దార్శనికత మరియు లక్ష్యం మాత్రమే కాదు, వాటిని ఎలా అమలు చేయాలో కూడా నిర్దిష్ట ప్రణాళికలు ఉన్నాయి.
ఈ ఆర్టికల్ చదివిన మీరు అనేకమందికి షేర్ చేయగలరు.